Rzeźba przedstawia monumentalną, męską postać w ponadnaturalnej skali. Wyprostowana sylwetka, mocno osadzone nogi oraz zaciśnięta pięść budują obraz zdecydowania, dominacji i wewnętrznej siły. Ekspresja figury nie wynika jednak wyłącznie z dynamicznego gestu, lecz przede wszystkim z napięcia wpisanego w jej postawę – spokojną, lecz jednoznacznie wyznaczającą granicę pomiędzy ja a wy.

Paradoks dzieła ujawnia się w sposobie jego wykonania. Monumentalna forma została skonstruowana z cienkościennych, ażurowych skorup żywicznych, których pozorna kruchość pozostaje w wyraźnej sprzeczności z siłą emanującą z przedstawienia. Zwarta bryła okazuje się jedynie iluzją. Fizyczna potęga zostaje podważona przez delikatność konstrukcji, odsłaniając napięcie pomiędzy pozorem trwałości a rzeczywistą podatnością na zniszczenie.

Świadoma redukcja formy poprzez usunięcie fragmentów ciała oraz portretu – podstawowego nośnika indywidualnej tożsamości – odbiera postaci cechy jednostkowe. Figura przestaje reprezentować konkretną osobę, stając się uniwersalnym obrazem człowieka. Uwaga odbiorcy koncentruje się nie na konkretnej osobie, lecz na geście, postawie i emocji, które mogą odnosić się do każdego. 

Tytuł IDŹ STĄD odwołuje się do zjawisk coraz wyraźniej obecnych we współczesnym świecie: narastającej polaryzacji, wykluczenia, lęku przed odmiennością oraz potrzeby wyznaczania granic. Rzeźba nie wskazuje jednoznacznie ani sprawcy, ani adresata wypowiedzianego komunikatu. Pozostawia widza wobec pytania o źródła niechęci i agresji oraz o mechanizmy, które prowadzą do budowania podziałów.

Kontrast pomiędzy monumentalnością figury a jej delikatną, niemal efemeryczną konstrukcją staje się metaforą współczesnego człowieka – istoty manifestującej siłę i pewność siebie, lecz jednocześnie wewnętrznie kruchej i podatnej na lęk. To właśnie z tej sprzeczności rodzi się gest odrzucenia, który okazuje się nie tyle przejawem rzeczywistej mocy, ile próbą ukrycia własnej słabości.